Opis
Ungama to współczesna powieść rozgrywająca się na styku Afryki i Europy, prywatnych losów i globalnej gry interesów.
Marcin przylatuje do Kenii w sprawie, która miała być techniczna, ograniczona i prosta. Szybko okazuje się jednak, że w tym miejscu nic nie pozostaje czyste, a każda decyzja ma konsekwencje wykraczające daleko poza osobisty plan.
Afryka Wschodnia nie jest tłem ani egzotyczną dekoracją. Jest przestrzenią, w której rozpadają się europejskie wyobrażenia o neutralności, procedurach i kontroli. W świecie dawnych kosmodromów, projektów wojskowych, audytów i niejasnych zobowiązań, bohater zostaje wciągnięty w sytuację bez wyjścia.
To powieść o lojalności i jej pęknięciu — wobec państwa, instytucji, własnej biografii i bliskich. O świecie po końcu złudzeń, w którym wiedza nie daje przewagi moralnej, a „rozsądne rozwiązania” okazują się tylko inną formą ucieczki.
Relacje między bohaterami są gęste i niejednoznaczne, wszystko rozgrywa się głęboko pod powierzchnią — w napięciu, które narasta bez ujścia. Lecz narracja pozostaje precyzyjna i konsekwentna. Zamiast skrótów — rozwinięcie. Zamiast deklaracji — obserwacja. Zamiast odpowiedzi — pytania, które zostają z czytelnikiem.
Ungama nie opowiada o tym, jak zmienia się świat. Pokazuje, co dzieje się z człowiekiem, kiedy świat przestaje udawać niewinność.
Agnieszka –
UNGAMA jest podróżą do Afryki. Zaskakującą bo nie pokazuje barwnych egzotycznych obrazów jak z okładki biur podróży. To głęboki obraz Afryki z poziomu jej „prawdziwych” mechanizmów funkcjonowania, tego co dzieje się jakby od wewnątrz. Widzimy to od strony działania policji, społeczeństwa, różnorodnych mechanizmów wewnętrznych, rodzinnych, relacji z turystami, funkcjonujących zwyczajów i całego tego obrazu i przekroju bez „pudru”.
Cały ten obraz odkrywa się przed nami niejako „przy okazji” podczas przebiegu ciekawej akcji i losów bohaterów czy dialogów- co dodatkowo nie zanudza długimi opisami.
Jestem pozytywnie zaskoczona dokładnością i rzeczowością zarówno tego obrazu Kenii i Afryki gdzie czułam, że wraz z książką przenoszę się do tej egzotycznej rzeczywistości- jak również rzeczowością i dokładnością opisów związanych z trudnym zadaniem zleconego audytu i wszystkiego z tym związanego, który miał zrobić główny bohater Marcin.
Ma się wrażenie ogromnej wiedzy, pełnej wiarygodności tych informacji i przygotowania materiałów w tym zakresie.
Bohaterowie niezwykle ciekawie dobrani – fantastyczna mieszanka „wyrzutków” z różnych krajów spotykających się i wspólnie spędzających czas na „nie swojej” afrykańskiej ziemi, gdzie są zawieszeni jakby gdzieś poza tymi mechanizmami, które funkcjonują u nich, a których z różnych względów nie chcą zaakceptować i działać wg nich. Ta „egzotyczna” mieszanka odkrywa wiele zarówno ze stosunków pomiędzy osobami różnych narodowości, płci – mechanizmy i role kobiet i mężczyzn w danych sytuacjach, osobami o różnych doświadczeniach i wieku. Ta obserwacja której dokonuje czytający, bycie niejako wewnątrz, a jednak jako obserwator z zew daje możliwość wyciągania niezwykle ciekawych wniosków dających dużo do myślenia. Jeśli dołożymy do tego ciekawą stopniowo rozwijającą się akcję i przemianę osobowości głównego bohatera, wychodzi z tego coś wciągającego co powoli, ale bezwzględnie wciąga nas do swojego świata.
Dialogi są niezwykle nasycone pytaniami i zdaniami, które powodują „zawieszanie” się czytającego. Nie ma się wyboru- albo się zatrzymasz, żeby nad tym pomyśleć, albo musisz koniecznie zapisać te fragmenty, obok których nie da się przejść obojętnie aby „pofilozofować” i pomedytować z nimi innym razem. Nie da się przejść obojętnie dalej bez tego. Są zbyt mocne i dobre. Niewiarygodnie wręcz trafne. Są rozdziały gdzie tego typu „mocnych” pytań i dialogów jest aż za dużo- ktoś wrażliwy może odczuwać aż przesyt takich momentów. Chociaż chcę się ich ciągle jeszcze więcej i więcej. Są uzależniające. 🙂
„kosmos to nie jest przestrzeń, tylko kierunek” – jedno np takiego typu zdanie, które trafi na podatny grunt, kogoś kto czyta właśnie tą książkę i czyjś „właściwy moment”- może rozwalić system i zmienić czyjś kierunek – a co dopiero cała masa podobnych mocnych zdań czy pytań… nie mam słów podziwu nad tym ile i jak mocnych „rzeczy” jest w tej jednej książce, którą jest „niby niewinną”opowieścią o podróży służbowej jednego naukowca z Polski do Afryki. Tak naprawdę głębokość tego co tam się dzieje i złożoność, a jednocześnie lekkość tego jak to jest wszystko zgrabnie połączone w całość, jest nieprawdopodobna.
Nawet skomplikowane opisy techniczne są „do zjedzenia” i to ze smakiem przez kobietę będącą zupełnym laikiem w temacie lotniczo- rakietowym. Książka łatwo się czyta mimo tej całej wiedzy technicznej.
Wciąga i nie puszcza.
Każdy z bohaterów jest „inny” i to słychać- dzięki temu masz wrażenie że ich znasz. Odróżniasz i wiesz albo przynajmniej się spodziewasz po pewnym czasie, jak zareagują, co mogą zrobić albo co powiedzą.
Relacje między nimi są interesujące bo pełne różnic kulturowych- rozwijają się bardzo adekwatnie wraz z akcją.
Dużym atutem jest to, że to czego sobie „życzysz” jako czytelnik i na co „liczysz”, że się wydarzy- nie wydarza się – czyli element wkurwienia i zaskoczenia na końcu książki jest pełny. To oczywiście nie pozwala o niej zapomnieć. Nie pozwala też przejść obojętnie.
Ja zawsze pamiętam te nieliczne książki i filmy które potoczyły się zupełnie inaczej niż oczekiwałam- ta książka właśnie taka jest – na koniec chcesz udusić autora- że nie zrobił pięknego i szczęśliwego zakończenia tak jakbyś chciał. Jednocześnie masz pełen szacunek do niego za to – że miał na to odwagę.
Relacja głównego bohatera z kobietami – sceny budzenia emocji pomiędzy nim, a 2 kobietami – subtelne i ciekawe. Oczywiście zaskakujące- bo rozwinięte w innym kierunku, niż początek wskazuje. Ale ten element zaskoczenia- dla mnie jest zawsze zaletą. Lubię być zaskakiwana.
Książka jest dla wszystkich, pisana teoretycznie pod mężczyzn (temat rakiet, paliw, audytów itp), dla kobiet moim zdaniem równie doskonała. Warunek – nadaje się jedynie dla tych, którzy chcą czegoś więcej od książki niż łatwego zjazdu po ślizgawce złożonej z płytkich emocji. Jest dla tych, którzy chcą trudnych pytań i nieoczywistych odpowiedzi, na które czasem trzeba będzie dłużej poczekać, a może nawet nie doczekać się ich nigdy. Ale chcieć być zawsze w drodze aby ich nadal szukać. Nawet do końca.
Czego zabrakło?- no nie wiem- ciężko znaleźć coś takiego- może 2 -3 pięknych obrazów/opisów słownych takich namalowanych słowem krajobrazów Afryki- zatrzymań pełnych zachwytu nad życiem i chwilą tu i teraz. Generalnie książka jest kompletna. Czyli ciężko się jest faktycznie się przyczepić do czegoś.
Roman –
Ta książka jest niesamowicie wciągająca od pierwszych stron i nie pozwala się od niej oderwać aż do samego końca. Autor w niezwykle obrazowy sposób opisuje świat przedstawiony podczas czytania niemal czuć gorące promienie słońca na skórze, drobny piasek pod stopami i zapach oceanu unoszący się w powietrzu. Każda scena jest tak realistyczna, że można poczuć wszystkie emocje bohaterów i przenieść się razem z nimi do opisywanego miejsca.
Ogromnym atutem książki są świetnie poprowadzone nowe, ciekawe wątki. Fabuła cały czas trzyma w napięciu, a gdy wydaje się, że wszystko zmierza w przewidywalnym kierunku, pojawiają się kolejne zaskakujące wydarzenia. Dzięki temu czytelnik do ostatniej strony pozostaje ciekawy zakończenia. To historia pełna emocji, napięcia i wyjątkowego klimatu, która na długo zostaje w pamięci.