administrator_wolnej

Zacząłem pisać na długo zanim usłyszałem o jakichkolwiek metodach literackich. Moją jedyną metodą było wówczas usiąść z piórem i kartką papieru i napisać swoją historię. To była — i nadal jest — cała moja metoda. Od tamtej pory poznałem różne metody literackie, a niektóre z nich nawet zrozumiałem. Nie mogę jednak powiedzieć, żebym z którejkolwiek […]

Haushofer sprawia, że praca tłumacza staje się prawdziwą orką. I jest to trudność bardzo specyficznie niemiecka. Nie chodzi wyłącznie o słownictwo. Haushofer pisze językiem przeładowanym abstrakcją, z gigantycznymi zdaniami piętrowymi, pełnym nominalizacji, stale przechodzącym od nauki do retoryki i dodatkowo obciążonym obsesją syntezy wszystkiego ze wszystkim. Momentami brzmi jednocześnie jak profesor geografii, sztabowiec, filozof historii,

Trudno przecenić znaczenie twórczości Meji Mwangi. Jego książki są zaproszeniem do refleksji, próbą zachowania pamięci i jednocześnie wyzwaniem rzuconym społeczeństwu. Od ponad pięćdziesięciu lat pozostaje pisarzem zaskakująco aktualnym. Powieści, które publikował w latach siedemdziesiątych, nadal odbijają się echem we współczesnej Afryce. Mwangi prowadzi swoich czytelników ulicami Nairobi, przez rodzinne Nanyuki i lasy Aberdare. Robi to

Lubię Kjelléna. I mam poczucie, że czytam go dobrze — choć wiem też, jak łatwo można go przeczytać źle. To autor, który stawia opór prostemu ujęciu. Kusi, żeby zatrzymać się na pierwszym wrażeniu: państwo jako organizm, naród jako byt żywy, rozwój jako proces naturalny. To wszystko tam jest — wyraźne, sugestywne, niemal gotowe do użycia.

Każde dzieciństwo ma swoje książki. W moim był Nemeczek i Tomek Sawyer. Hucka Finna nigdy naprawdę nie polubiłem. Kariuki poznałem przez niemieckie tłumaczenie. Pewnego wieczoru Meja Mwangi przyszedł do Stars & Garters z torbą wypchaną książkami. Egzemplarze autorskie. Wśród nich niemieckie wydanie Mzungu Boy — Kariuki und sein weisser Freund — niemiecki tytuł naznaczony poprawnością